Depressie, geweld en innerlijke leegte stemmen de Paus in Barcelona tot nadenken

BARCELONA     PausLeo XIV spoort jongeren aan om “een gezonde onrust” te cultiveren tegenover een maatschappij die “het geweten verdooft” met de verering van prestaties en de cultus van het eigen imago, tijdens de gebedswake die werd gehouden in het Olympisch Stadion Lluís Companys in Barcelona voor meer dan 40.000 mensen.

De eerste van de drie getuigenissen was die van Farrán, een jonge man die, overweldigd door de druk om zijn imago te creëren en te cultiveren, een “enorme leegte” ervoer die hij alleen kon vullen door zich afgelopen Pasen te laten dopen. De Paus antwoordde dat de herontdekking van het geloof bijdraagt ​​aan groei en innerlijke rijpheid, maar dat “ons verlangen naar waarheid en geluk een bredere horizon nodig heeft”.

Leo XIV wees erop dat “de afgoderij van winst en productiviteit, de voortdurende drang om te produceren en te zegevieren, evenals de cultus van het eigen imago, niets meer zijn dan verdovingsmiddelen om ons geweten te sussen en aan te passen aan een bepaald idee van de samenleving.” Hij nodigde ons uit om even stil te staan, “om te waarderen wat werkelijk belangrijk is” en ons te laten verlichten door het Evangelie om “een kritisch perspectief te ontwikkelen op een sociaal systeem dat de mens niet centraal stelt.”

Depressie: “iets fundamenteel mis”

Deelneemster Carmina deelde haar ervaring met depressie, een ziekte die haar na een zelfmoordpoging bijna het leven kostte. De Paus bedankte haar voor haar moed en waarschuwde voor de groeiende bedreiging van de geestelijke gezondheid “in de context van samenlevingen die zichzelf als geavanceerd beschouwen”. “Het is een teken dat er iets fundamenteel mis is met een bepaald idee van groei dat mensen onderwerpt aan druk, verwachtingen en spanningen die fundamentele evenwichten verstoren”, verklaarde hij, en hij riep op tot “een gezondheidszorgsysteem dat deze onzichtbare en wijdverspreide kwaal tot zijn prioriteiten rekent”.

Leo XIV herinnerde aan de uren van duisternis die Jezus vóór zijn dood ervoer en wees erop dat “er momenten van duisternis en lijden zijn die onze samenleving verzwijgt, juist omdat sommige culturele modellen willen dat we altijd zegevierend en perfect zijn.” Geconfronteerd met de verleiding te denken dat God ons in ons lijden in de steek laat, bevestigde de Paus dat “het kruis van Jezus ons leert dat God ons niet in de steek laat, dat Hij met ons gekruisigd blijft in momenten van pijn en extreme eenzaamheid.”

Vergeving 

De derde getuigenis was die van Desiré, wier leven getekend was door huiselijk geweld: haar vader probeerde haar moeder te vermoorden, een jongeman kwam om het leven toen hij probeerde tussenbeide te komen, en ze belandde uiteindelijk onder de hoede van de jeugdzorg. Ondanks dat ze Gods liefde had ervaren, bekende Desiré dat ze haar vader nog steeds niet kon vergeven.

De Paus betoogde dat, geconfronteerd met het lijden veroorzaakt door geweld, de vraag niet aan God, maar aan de mensheid zelf gericht moet worden: “Moeten we ons afvragen ‘waar was God’ of moeten we ons afvragen hoe het met de mensheid gesteld is, hoe we soms gevangenen van het kwaad zijn, zelfs tot het punt dat we geweld tegen anderen gebruiken?” Hij hekelde het “vergiftigde klimaat” van geweld tegen vrouwen dat culmineert in femicides en riep op om deze realiteit “persoonlijk en als samenleving, in al haar dimensies” aan te pakken.

Wat betreft vergeving, definieerde Leo XIV het als “een krachtig medicijn tegen het kwaad dat onze innerlijke wonden heelt” en benadrukte hij dat het “een lange weg is, een proces dat veel geduld vergt”. Hij nodigde ons uit om de Heer te vragen “de ruimte van liefde in ons te vergroten, juist daar waar we gekwetst zijn” en verduidelijkte dat vergeving niet noodzakelijkerwijs betekent “terugkeren naar de vorige situatie”, maar eerder het afwijzen van alle vormen van haat of wraak.

Pelgrims in de nacht

In zijn homilie , geïnspireerd door Jezus’ nachtelijke dialoog met Nicodemus (Joh. 3), beschreef de Paus de mensheid als “bedelaars om liefde” met “een honger en dorst naar waarheid”. Hij erkende dat men op het pad van het geloof “de nacht van het geloof, de vermoeidheid van het geloven, de uitputting van de geest” ervaart, maar presenteerde deze nachten als “een plaats van zegen, een ruimte voor wedergeboorte”, die gelovigen van hun maskers ontdoen en hen terugbrengen naar wat essentieel is.

De ‘lege ruimte’ die de nacht creëert, zo stelde hij, ‘kan een kans zijn om nieuw leven te ontvangen, om te veranderen en zichzelf te vernieuwen, om ‘van bovenaf geboren te worden’.’ En hij spoorde de mensen aan om deze nachten niet te veroordelen – noch persoonlijke nachten, noch die van de kerk, noch die van de maatschappij – maar om op reis te gaan ‘zoals Nicodemus deed’, zich open te stellen ‘voor de wind van de Geest’ met de zekerheid dat ‘God niets verloren wil laten gaan en ons nu al het eeuwige leven wil schenken.’

Leo XIV besloot met het verzoek om de voorspraak van de Maagd Maria, zodat we “ons voor Hem openstellen en ons laten beroeren door de wind van Zijn Geest.”