FAIRFIELD Ze zijn in 2013 begonnen en hebben nog twaalf tot vijftien jaar bouwtijd voor de boeg. De Karmelietessen van Fairfield bouwen een klooster van 100 miljoen dollar met behulp van pre-industriële methoden, dat een “baken op de heuvel” moet worden voor meerdere generaties.
Geen spijkers, geen industriële lijm en geen elektrische bedrading in de muren. Een gemeenschap van Ongeschoeide Karmelietessen in Fairfield , Pennsylvania, bouwt haar nieuwe klooster met behulp van pre-industriële steenhouw- en houtskeletbouwtechnieken, met één uitgesproken doel: dat het gebouw duizend jaar meegaat.
De Karmelietessen van Jezus, Maria en Jozef in het bisdom Harrisburg waren uit hun klooster uit de jaren 40 gegroeid. Toen ze een nieuw huis wilden bouwen, besloten ze, zoals Catherine Bauer , directeur marketing en ontwikkeling van de gemeenschap, uitlegt, “op een manier die bedoeld is om lang mee te gaan”. Die uitdrukking is niet retorisch. “En daarmee bedoelen ze dat het duizend jaar mee moet gaan”, verduidelijkt ze.
Traditioneel steenhouwwerk en de bewuste afwezigheid van technologie
De gemeenschap heeft hedendaagse architectuur en bouwmethoden verworpen. Het klooster, zo benadrukt Bauer, “zal aan de kleine kant zijn” qua omvang, maar het cruciale element is iets anders: “het gaat meer om steenhouwerij, om de authenticiteit van bouwen vanaf de grond af, zonder spijkers, lijm of interne elektrische bedrading.” Zelfs de waterleidingen en watersystemen zullen op traditionele oplossingen gebaseerd zijn.
De aanpak is economisch gezien logisch op de lange termijn. “Het idee is dat, gedurende de komende twaalf tot vijftien jaar die de bouw in beslag neemt, het project na voltooiing zeer weinig onderhoud nodig zal hebben voor toekomstige generaties”, aldus de manager. “Het geld wordt dus nu, vooraf, uitgegeven, en over vijftig jaar hoeft er niets meer vervangen te worden aan systemen, daken, muren en dergelijke.”
Een budget van honderd miljoen, waarvan twintig procent is uitgevoerd
De bouw begon in 2013 en is nu voor ongeveer 20 procent voltooid. Het budget bedraagt 100 miljoen dollar, waarvan de gemeenschap ongeveer 22 miljoen heeft ingezameld.
Geconfronteerd met deze hoge aanvangskosten, hebben de Karmelieten een opmerkelijk vermogen getoond om de beschikbare middelen optimaal te benutten. Ze zochten niet alleen naar lokaal gewonnen materialen, zoals steen en hout, maar ook naar glas-in-loodramen en een altaar voor hun oratorium. Het marmeren altaar dat ze vonden, was het oorspronkelijke altaar van het seminarie San Carlos Borromeo. Tijdens de inwijding van het oratorium, die in 2024 plaatsvond, onthulde bisschop-emeritus William Gainer, die de homilie hield, dat hij er decennia eerder zijn eerste mis had opgedragen.
“We proberen veel van deze dingen terug te vinden, wat fantastisch is, om deze prachtige objecten een nieuw thuis te geven,” zegt Bauer.
Naar binnen gesloten, naar buiten een vuurtoren
Hoewel de Karmelieten in afzondering leven, is het gebouw niet bedoeld als een op zichzelf staande eenheid. Volgens Bauer wil het klooster “een baken van licht zijn, een baken op de heuvel voor de bredere gemeenschap, zodat de gelovigen het kunnen komen bezoeken, en een oase voor iedereen, een bron van genade, troost en heiligheid.”
Het publiek kan de mis bijwonen, de sacramenten ontvangen en samen met de zusters in het klooster bidden.
Het uiteindelijke doel, zo herinnert de gemeenschapsleidster ons eraan, is geworteld in het charisma van de orde, in lijn met de visie van de heilige Teresa van Ávila . “Het charisma van de Karmelieten is bidden voor priesters,” bevestigt ze. “Dat is hun hele missie: bidden voor priesters en voor de Kerk. En zo zullen we overleven. Zij zijn het hart van de Kerk. Zij zijn het die het bloed door de rest van het lichaam van de Kerk laten stromen.”
