Mevrouw Bodewits uit Vlagtwedde: ‘Ik weet ook niet waar die pijn blijft’

-VLAGTWEDDE-Van heinde en verre reizen mensen naar Tjaaktje Bodewits in Vlagtwedde (provincie Groningen). De bescheiden 94-jarige bestrijdt door handoplegging kwalen. Kennelijk met succes, want haar agenda puilt uit. ,,Ik stuur niemand weg, iedereen is welkom.’’

Wie sturen kan, zeilt bij elke wind’, maant een tegeltje in de hal de bezoekers van mevrouw Bodewits. De ‘helderziende’, zoals ze zichzelf betitelt, zit op haar bank in een bescheiden woonkamer. Aan de muren volop foto’s van familieleden, zwart-wit en in kleur, levend en reeds lang verscheiden. Volwassenen, kinderen en baby’s. Een paar schilderijtjes, geschonken door dankbare klanten. Plastic bloemen fleuren de vensterbank op.

Haar jeugdjaren

Tjaaktje Bodewits zag negentig jaar geleden het levenslicht in Tange-Alteveer. Het gezin waarin ze werd geboren telde tien kinderen. Haar vader werkte als landarbeider. Toch was er geen armoede, herinnert ze zich. ,,Mijn ouders verbouwden zelf groente, we kwamen niets te kort. Ik had heel lieve ouders. We kregen nooit slaag. Als mijn vader het genoeg vond, zei hij gewoon: en nu is het afgelopen.’’

Beter maken met haar handen

Toen ze een jaar of 17 was, merkte Tjaaktje dat ze mensen kon beter maken met haar handen. De Groningse werkte destijds in Den Haag bij een familielid, een vrouw die een winkel had. ,,Ze had last van reuma. Ik ontdekte toen dat ik het iets beter kon maken door handoplegging’’, herinnert Bodewits zich.

Speciale gave?

Later, toen ze met haar man in Bourtange woonde, werd vlot bekend dat Bodewits een speciale gave had. Mensen met kwalen en malheur wisten haar steeds sneller te vinden, op zoek naar verlossing van pijn en ongerief. ,,Kun je me even helpen, vroegen ze dan. Dat deed ik dan maar.’’
Ook haar man, die twintig jaar geleden overleed, deed regelmatig een beroep op haar. ,,Hij was gek op voetbal en wilde dan de uitslagen van tevoren weten. Mensen vroegen me dit jaar ook naar het WK. Ik heb me er niet in verdiept, geen tijd voor gehad. Voetbal interesseert me ook niets.’’

Aanloop

Tegenwoordig komt de aanloop allang niet meer alleen uit Groningen, maar uit gans Nederland. En van over de grens: Duitsland, Zwitserland, Canada en Indonesië. ,,Iedereen komt hier. Doktoren, Pastoors en dominees en professoren. Een paar weken geleden had ik nog een dokter uit Groningen. Vorige week kwam hij terug met zijn dochter. Therapeuten sturen regelmatig mensen naar mij door’’, licht Bodewits toe.

Geen reclame

Reclame maakt ze niet. Toch weten velen haar te vinden. ,,Ik denk via hun familie of via vrienden. Mensen die goede ervaringen hebben, vertellen dat door.’’ Wat doet de inwoonster van Vlagtwedde eigenlijk? Wat gebeurt er wanneer haar handpalmen over ruggen, wervels en spieren glijden? ,,Nou, ik leg mijn handen op. En die beginnen dan te trillen, als er iets niet goed is. Vaak zie ik ook wel aan de mensen dat er iets is, als ze binnenkomen’’, zegt Bodewits kortaf.
Verwacht van haar geen verhandeling over haar gave. Daar maakt ze weinig woorden aan vuil. Maar ze wil het wel laten zien.

Behandeling

Gelukkig zit er een echtpaar uit Veendam in de kamer. De vrouw wordt geplaagd door venijnige pijn in haar schouder. De fysiotherapeut die haar behandelt, heeft geen remedie. ,,Ik heb nachten wakker gelegen van de pijn. Ik zat jankend rechtop in bed. En toen dacht ik: nu ga ik naar Vlagtwedde. Ik ben hier een keer eerder geweest en toen had ik na de behandeling geen last meer. Ik was in het begin ook sceptisch. Maar ze heeft me goed geholpen. En mijn man trouwens ook. Je krijgt hier geen drankjes of zalfjes of pillen, dit werkt gewoon.’’

Pijn weg

Bodewits bevoelt langzaam met haar handen de rug en het linker bovenbeen van de Veendamse. ,,Kijk, hier trilt mijn hand. Dat is het niet goed, ik denk dat je ischias hebt.’’
Hoe neemt ze die zeurende zenuwpijn weg? ,,Als ik mijn hand opleg, gaat het vanzelf weg. Ik doe mijn ogen dicht en zie wat er gebeurt. Ik heb het er nu uit. Hoe dat kan? Dat weet ik niet, ik weet ook niet waar het blijft.’’

Niet iedereen beter maken

Behalve met ischias en rugpijn komen er ook volop mensen bij haar met eczeem, hooikoorts, hoofdpijn en astma.
Ze kan, voegt ze toe, niet iedereen beter maken. ,,Kanker is moeilijk en zit vaak te diep. Als ik het niet vertrouw, zeg ik ook altijd tegen mensen: ga naar de dokter en laat een foto maken. Maar ik stuur niemand weg, iedereen is welkom. Ik ga ook altijd zo lang mogelijk door met de behandeling.’’

Trots

Niet iedereen accepteert haar. ,,Er zijn ook mensen die dit allemaal grote flauwekul vinden. Die het niet geloven. Die heb je er bij. Maar toch komen er steeds weer nieuwe patiënten.’’
Is ze trots op haar prestaties? Bodewits snuift. Ze beziet de kwestie nuchter. ,,Ik vind mezelf helemaal niet bijzonder, ik ben niet speciaal. Ik doe gewoon mijn werk en leg mijn hand op. De een maakt muziek of werkt in de tuin, ik maak mensen beter.’’

Geen geld

Voor het geld doet ze het niet. Ze heeft genoeg aan haar AOW. Mensen die ze behandelt, mogen een donatie geven. ,,Rijk word ik er niet van. Maar dat wil ik ook niet. Geld heeft toch geen waarde? Kun je het meenemen in je kist? Je krijgt nog geen stuiver mee’’, zegt ze schamper. Bodewits erkent wel dat ze de aanloop in haar huis op prijs stelt. ,,Overdag heb ik zo mooi wat praterij in huis. Tv kijken doe ik nooit, dat is niks voor mij. Al die rommel en ellende.’’

Informatie en prikkels

Veel mensen hebben het tegenwoordig druk en worden van alle kanten bestookt met informatie en prikkels. Wellicht een reden voor de talrijke gezondheidsklachten? Bodewits weet het niet. Maar, zegt ze wel: ,,Vroeger was het leven mooier. Mensen gingen meer met elkaar om, je had nog geen tv en deed veel samen. Je leefde veel makkelijker. Nu zit iedereen te prakkezeren.’’

Vermoeiend

Is het niet vermoeiend, die consulten? Al dat helderziende handwerk? ,,Ik kan het gewoon niet laten. En ik slaap elke nacht als een os. De volgende dag ben ik weer fris.’’ Toch, ze heeft nu wel de leeftijd der sterken bereikt. Denkt ze wel eens na over haar eigen dood? Vreest ze die? ,,Welnee’’, lacht Bodewits. ,,Helemaal niet. Ik zou niet weten waarom. Er is niets om bang voor te zijn.’’
Bron/foto: Gerdt van Hofslot  

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*