Nonnen komen in opstand tegen Paus. Wij gaan niet weg !

Een klein Klooster in het Belgische Halle verzet zich tegen de Paus. “Het Vaticaan wil dat wij sluiten, omdat wij te weinig vers bloed aantrekken. Maar dat doen wij dus mooi niet. Desnoods worden wij begijnen.”

– HALLE- De  Zusters Marie-Madeleine (30), Marie-Angela (60) en Imelda (90) waren vorig jaar nog dé gezichten van het TV-programma ‘Oh my god’, waarin vijf liederlijk levende jongedames even van het Kloosterleven kwamen proeven. De Zusters lieten de meiden hun mobieltje afgeven en leerden ze leven in soberheid. De serie is voorbij, de drie Zusters Sacramentinnen wonen nog altijd in hun Klooster in Halle. ‘Maar nu wil Rome ons hier weg’, zegt zuster Marie-Angela. ‘Contemplatieve ordes zoals de onze, waar alleen gebeden wordt, moeten weg. Rome dwingt ons tot stoppen door steeds strengere normen op te leggen.’

Rome legt Kloosters een bepaald aantal Postulanten (die een tijdje komen meeleven) en Novicen (intreders) op. Bovendien mogen de Nonnen nog maximaal tien jaar in leeftijd verschillen. Maar dat halen de Zusters dus bij lange na niet. “De lat ligt veel te hoog. Ook al zijn wij het Klooster met gemiddeld de laagste leeftijd van heel belgië.”

De Zusters vermoeden dat er een ‘uitgekiend plan’ achter zit: eerst strenge regels opleggen, en dan iedereen die er niet aan beantwoordt buitenzetten. Het Klooster zal dan moeten sluiten, waarop het Vaticaan het Patrimonium kan ‘inpikken’. 117 jaar geleden maakten de Zusters Sacramentinnen het al eens mee, in Frankrijk. Toen zijn zij gevlucht naar Vlaanderen.

‘Wij zetten onze Kloosterdeuren open voor alle alleenstaande vrouwen: weduwen,  gescheiden vrouwen of singles

Het Vaticaan weet dat de zusters tegenstribbelen. Het stuurde een Nederlandse Bisschop op Pauselijke visitatie, op controle dus. ‘Die is hier inderdaad geweest’, ­bevestigen de Zusters. ‘We hebben getoond hoe wij hier in gebed ­leven en hoe wij Hosties bakken. Wij hebben een goed en vrijmoedig gesprek met hem gehad. Alleen hebben wij hem niet verteld dat we Begijnen willen worden.’

Want er namelijk is een groot verschil tussen Begijnen en Kloosterzusters. Kloosterlingen leggen drie geloftes af: de gelofte van kuisheid, van gehoorzaamheid en van armoede. Voor de Slotzusters komt daar nog eens afzondering bij. Begijnen leggen geen geloftes af. Het zijn vrouwen die vroom en godvruchtig leven maar geen juridische band met Rome hebben. Zij wonen ook niet in een Klooster, maar in een Begijnhof: individuele huisjes rond een kerk. Zetten de drie Zusters hun plan door, dan ­leven er straks in Vlaanderen voor het eerst in twintig jaar weer ­begijnen. De laatsten, in Brugge, stierven twintig jaar geleden.

‘Wereldwijd hebben kleine Kloostergemeenschappen het moeilijk’, zegt Frederic Testaert van de Unie van Vlaamse Religieuzen. ‘Daarom heeft Rome een paar bepalingen opgelegd om te overleven, zoals fusioneren. De Zusters Sacramentinnen zijn heus niet de enigen die een brief kregen. Ook de Clarissen en Karmelietessen werden al verwittigd. Zij zijn wel op de suggestie ingegaan. De oudste Zusters gingen naar een rusthuis, de anderen trokken naar een ander Klooster van hun orde. Voor de Zusters Sacramentinnen is dat moeilijk. Hun orde heeft ­wereldwijd maar drie Kloosters.’

Testaert ontkent dat Rome erop uit is de leegstaande Kloosters in te pikken. Kloosters zijn eigendom van een stichting en Rome kan daar de hand niet op leggen.

De Zusters van Halle zien hun nieuwe leefwijze volledig zitten, zegt Zuster Marie-Angela. ‘Wij zetten onze deuren open voor alle alleenstaande vrouwen: weduwen, zelfs gescheiden vrouwen, singles … Wij hebben hier twaalf lege kamers. En er is wel degelijk interesse.’

De Zusters hebben ook al een nieuwe naam gekozen. Voortaan zijn ze de ‘Begijnen van de Onze-Lieve-Vrouw ter Engelen’: ‘Omdat wij ons door haar gesterkt voelen.’

Op hun Facebook-pagina zoeken zij nog fondsen voor hun ­project.

Bron en foto: Kloostergemeenschap

Geef een reactie op dit artikel