MANAGUA De dictatuur van Daniel Ortega en Rosario Murillo heeft priesters van het bisdom León bevolen in hun parochies te blijven en geen pastorale huisbezoeken af te leggen.
Er is een nieuwe golf van druk op de rooms-katholieke kerk in Nicaragua. Volgens controleerbare berichten heeft het regime de geestelijkheid van het bisdom León bevolen in hun pastorie of klooster te blijven en niet buiten de deur religieus actief te zijn. De instructie versterkt de drastische beperkingen waarmee het religieuze leven in het land onder de Sandinistische regering van Daniel Ortega en Rosario Murillo nog steeds te maken heeft.
Het verbod heeft directe gevolgen voor het pastorale werk dat gepland stond voor 24 januari, als onderdeel van het Ecclesiologisch Jaar dat was uitgeroepen door bisschop Sócrates René Sándigo, die de bisdommen León en het naburige Chinandega bestuurt. Het initiatief van het bisdom was bedoeld om de missionaire aanwezigheid van de kerk te vernieuwen, inclusief traditionele huisbezoeken en de openbare verkondiging van het Evangelie. De priesters zouden echter een duidelijke instructie van de autoriteiten hebben ontvangen: “Doe jullie werk binnenshuis.”
Advocaten
De klacht werd aanvankelijk openbaar gemaakt door de Nicaraguaanse advocate en onderzoekster Martha Patricia Molina, wier documentatie over religieuze vervolging in het land een referentiepunt is geworden voor internationale waarnemers. Volgens het rapport werd de boodschap rechtstreeks overgebracht door politieagenten die in opdracht van het regime handelen. Concreet werd de geestelijkheid bevolen hun pastorie niet te verlaten om pastorale activiteiten uit te voeren, waardoor het missionaire karakter van het diocesane programma onmogelijk is.
Bronnen dicht bij de kerk bevestigden dat het verbod werd afgedwongen door middel van politieaanwezigheid en intimidatie, in een context waarin de wetshandhaving een steeds indringendere rol in het maatschappelijk leven speelt. Hoewel er geen formeel decreet werd gepubliceerd, was het mondelinge bevel voldoende om naleving af te dwingen, wat de angstcultuur weerspiegelt die in religieuze gemeenschappen en onder de gelovigen heerst.
Confronterende prelaten
De situatie in León is bijzonder significant. Bisschop Sócrates René Sándigo werd vaak gezien als een van de minst confronterende prelaten ten opzichte van de regering en in het verleden genoten zijn bisdommen beperkte concessies die elders niet werden verleend. Soms werden zelfs processies toegestaan op universiteitsterreinen, iets ongebruikelijks in een land waar openbare religieuze uitingen systematisch verboden zijn. De huidige interventie suggereert echter dat zelfs deze schijnbare gematigdheid geen blijvende bescherming biedt.
Deze beperkingen betekenen een drastische verandering ten opzichte van de gebruikelijke rooms-katholieke praktijk in de regio. In Latijns-Amerika zijn parochie-evenementen en huisbezoeken een integraal onderdeel van de reguliere pastorale zorg, vooral belangrijk in arme en landelijke gemeenschappen. Door priesters te verbieden de kerk te verlaten, wordt religie feitelijk teruggetrokken in een privésfeer, ontdaan van haar sociale en gemeenschappelijke dimensie.
Het verbod dat in León is ingesteld, past ook in een breder patroon. In de afgelopen jaren heeft het regime van Ortega-Murillo religieuze ordes verdreven, kerkelijk bezit geconfisqueerd, geestelijken gevangengezet of verbannen en openbare processies in het land verboden. Wat deze episode onderscheidt, is de precisie van de controle: het gaat niet alleen om het sluiten van kerken, maar om het dicteren van de wijze waarop het ambt mag worden uitgeoefend en zelfs om het beperken van de grenzen van de pastorale activiteiten.
Voor de gelovigen van León en Chinandega is de boodschap ondubbelzinnig: de kerk kan bestaan, maar alleen binnen de grenzen die het regime oplegt. In het verslag van wat er is gebeurd, wordt het ‘blijf thuis’-bevel gepresenteerd als meer dan een logistieke instructie: het is een symbool van een macht die vastbesloten is het religieuze leven te beperken op alle fronten, zelfs wanneer de betrokkene een bisschop is die jarenlang relatief tolerant werd tegemoetgetreden door het regime.
Deze nieuwe beperking raakt direct een van de essentiële taken van de kerk: Christus verkondigen en het Evangelie brengen aan mensen, ook in hun huizen en gemeenschappen. Wanneer een staat probeert pastorale activiteiten binnen vier muren te beperken, beperkt hij niet alleen de activiteiten zelf, maar zet hij in feite ook de uitoefening van godsdienstvrijheid en de evangeliserende missie van de kerk ter discussie.
