Donderdag 21 mei 2026 – 11.02 uur Bron:: Redactie Binnenland-Marcel Driessen – Beeld: Rijksdienst Cultureel Erfgoed
ROERMOND Op zaterdag 23 mei organiseert Stichting Building a Bridge een Taizéviering in de Kapel in ’t Zand in Roermond.
In deze viering kunnen leden van de LHBTI+ community en anderen samen zingen, bidden en stil zijn. Dat zal gebeuren in de traditie van Taizé: een eenvoudige en meditatieve vorm van vieren, waarin korte liederen meerdere keren worden herhaald, afgewisseld met momenten van stilte, gebed en Bijbelteksten. Iedereen mag gewoon meedoen, luisteren of stil aanwezig zijn.
Deze viering is voor wie gelooft en voor wie zoekt. Voor wie bidt en voor wie twijfelt. Voor wie zich ooit buitengesloten voelde in naam van de kerk en voor wie het geloof juist kracht en vreugde geeft.
Maar nog voordat men bij elkaar kan komen, is daar weer het handjevol, zich katholiek noemende, Civitas Christiana. Net als vorig jaar willen zij middels luidsprekers de bezoekers afraden een bezoek aan de viering te brengen en als het even kan te wijzen Gods ‘hekel’ aan andersgeaarden, tenzij zij zich bekeren natuurlijk en daar wil Civitas ook wel bij helpen.
Dit keer protesteert Civitas via een open brief aan de bisschop van Roermond, waarin fel wordt gewaarschuwd voor de bijeenkomst. Opmerkelijk is dat locatie, naam en vorm door de jaren heen veranderden — maar de protesten niet.
Elk jaar voorafgaand aan de Roermond Pride vindt een christelijke viering plaats. En elk jaar keert dezelfde discussie terug. Niet over de route van de Pride-optocht, een feestavond of een artiest op het programma, maar over een religieuze bijeenkomst. Dit jaar een open brief aan de bisschop van Roermond, Mgr. van den Hout, waarin fel wordt uitgehaald naar de viering en de betrokken organisatoren.
Dat roept een vraag op die verder gaat dan één flyer of één protestactie. Gaat de kritiek werkelijk over de locatie waar de viering plaatsvindt? Over de naam ervan? Of draait het conflict uiteindelijk om iets veel fundamentelers? Om die vraag te beantwoorden is het nodig om verder terug te kijken, want de spanning tussen religie en queer zichtbaarheid heeft in Roermond een veel langere geschiedenis. De huidige situatie lijkt misschien op zichzelf te staan. Maar juist in deze stad bestaat een historische lijn waarin religieuze autoriteit en queer emancipatie elkaar al decennialang raken. Daardoor krijgt de jaarlijkse discussie rond de viering een lading die verder gaat dan een lokaal meningsverschil.
Historie
In 1979 vond in Roermond de allereerste Roze Zaterdag plaats. Tegenwoordig wordt Roze Zaterdag vaak geassocieerd met zichtbaarheid, cultuur en viering, maar de oorsprong lag in protest. De eerste editie ontstond als reactie op uitspraken van Jo Gijsen over homoseksualiteit. Activisten trokken destijds naar Roermond om zich uit te spreken tegen uitsluiting en stigmatisering vanuit kerkelijke kring.
Roermond werd niet toevallig gekozen. Juist de aanwezigheid van het bisdom en de maatschappelijke positie van de katholieke kerk maakten de stad symbolisch belangrijk. Daarmee werd Roermond het decor van een bredere botsing tussen religieuze macht en mensen die opkwamen voor zichtbaarheid en bestaansrecht.
Meer dan veertig jaar later krijgt die geschiedenis een bijna ironische lading. Opnieuw draait de discussie om de verhouding tussen queer zichtbaarheid en religie. Tegelijk is er een belangrijk verschil. In 1979 stonden queer activisten tegenover een kerkelijke structuur die hen uitsloot. Tegenwoordig zijn er juist gelovigen, geestelijken en organisaties die proberen geloof en queer bestaan met elkaar te verbinden. De christelijke viering voorafgaand aan Roermond Pride is daarvan een voorbeeld. Niet omdat die bijeenkomst bedoeld is als politieke provocatie, maar omdat zij uitgaat van een andere gedachte: dat geloof en queer identiteit elkaar niet hoeven uit te sluiten.
Juist die verschuiving maakt de huidige situatie interessant. De vraag is niet langer alleen of queer mensen binnen religieuze gemeenschappen geaccepteerd worden. De vraag wordt nu ook of queer mensen zichtbaar onderdeel kunnen zijn van die gemeenschap.
De recente open brief aan bisschop Ron van den Hout kwam niet vanuit het bisdom zelf, maar vanuit TFP Student Action Europe/Civitas. Eerdere protesten kwamen uit vergelijkbare hoek, waaronder campagnes van Civitas Christiana. De protesten komen niet voort uit één breed katholiek standpunt, maar uit zeer conservatieve katholieke netwerken die zich nadrukkelijk verzetten tegen inclusieve interpretaties van geloof, seksualiteit en gender.
